مهاجرت با چشمان باز

عدم کاهش تعداد مهاجران کانادا در سال 2009

هر چند وزیر مهاجرت کانادا، جیسن کِنی، در اوایل سال جاری اعلام کرده بود که ممکن است دولت کم کردن شمار مهاجران در سال 2009 را به عنوان یکی از راه‌های کاهش تاثیر بحران اقتصادی جهان بر کانادا و کاهش نرخ روبه تزاید بیکاری در این کشور مدنظر قرار دهد، ظاهرا ملاقاتی که ایشان در اواخر ماه مارس با همتایان ایالتی خود داشته و نیز تحقیقات و بررسی‌های انجام شده در مورد تقاضای بازار کار ایالت‌ها و نواحی مختلف کشور که همچنان نیاز روزافزون کانادا به نیروهای کار تازه را مورد تاکید قرار می‌دهند، وی را بر آن داشت که عدم کاهش شمار مهاجران در سال جاری را اعلام نماید و برنامه ریزی دولت جهت پذیرش حدودا ٢۵٠ هزار  مهاجر جدید در سال 2009 را مورد اشاره قرار دهد.

جیسن کِنی در اظهار نظری تازه بیان کرد که "کانادا در طولانی مدت با کمبود نیروی کار مواجه است، بنابراین دولت کاهش نرخ مهاجرت به شکل موقت و افزایش مجدد آن در آینده را به صلاح نمی‌داند". وی در ادامه ‌‌افزود تنها ایالت‌های آلبرتا و بریتیش کلمبیا در پنج سال آینده به ۶٠٠ هزار نیروی کار خارجی نیاز دارند و با توجه به کمبود نیروی کار در برخی مناطق، مشاغل، و صنایع مشخص بدترین کاری که دولت ممکن است در شرایط اقتصادی فعلی انجام دهد محروم نمودن کارفرماهای کانادایی از در اختیار داشتن نیروی انسانی مورد نیازشان است. استفان هارپر، نخست وزیر کانادا، نیز در این راستا تصریح کرده‌است که "ما هیچ برنامه‌ای برای کاهش مهاجران کانادا، در طول رکود اقتصادی و تحت هر شرایطی، نداریم".

از طرف دیگر بررسی‌های آماری انجام شده در مورد نرخ جمعیت کانادا و متوسط عمر و امید به زندگی کانادایی‌ها نشان می‌دهد که جمعیت کانادایی‌های ٧٠ تا ٨٩ ساله تا سال 2035 دوبرابر شده و حدودا به ۶/۵ میلیون نفر خواهد رسید که به معنی افزایش بازنشستگان و کاهش ۵٨ درصدی نیروی کار تا آن زمان است. بنابراین منطقی به نظر می‌رسد که دولت کانادا همواره گزینه مهاجرت را به عنوان راه‌ حلی جهت جبران کمبود نیروی کار مورد نیاز مد نظر داشته باشد.

با تمام این احوالات آنچه که مسلم به نظر می‌رسد این است که حتی اگر کاهش شمار مهاجران در حال حاضر در برنامه دولت وجود نداشته باشد، تغییر شرایط و نیازمندی‌های گروه‌های مختلف مهاجرتی برپایه تقاضا و نیاز بازار کار کانادا در مناطق و مشاغل مختلف، در دستور کار وزارت مهاجرت کانادا قرار دارد. به عنوان شاهد این مدعا می‌توان تغییر نیازمندی‌های گروه مهاجرتی نیروی کار متخصص (skilled workers) و تقلیل مشاغل مورد نیاز و واجد شرایط این گروه به فهرستی با 38 شغل و نیز تغییرفهرست مشاغل واجد شرایط "دارندگان ویزای کار موقت آمریکا" در برنامه مهاجرتی انتخاب استانی آلبرتا (Alberta Immigration Nominee Program) را مورد اشاره قرار داد.

بنابراین مهمترین توصیه‌ من به عنوان مشاور مهاجرت کانادا به عزیزانی که قصد مهاجرت به کانادا را داشته و در حال حاضر واجد شرایط یکی از گروه‌های مهاجرتی فدرال یا استانی هستند، این است که تقاضای خود را هرچه زودتر فایل کنند تا تغییرات احتمالی قوانین مهاجرتی مانع تحقق برنامه هایشان نشود.

با توجه به تغییرات جدید گروه مهاجرتیِ نیروهای کار متخصص، اداره مهاجرت کانادا رسیدگی به تقاضای مهاجرت افرادی که عنوان شغلی آنها در فهرست ٣٨ شغل مورد نیاز کانادا قرار دارد و نیز کسانی که پیشنهاد کار تایید شده‌ای از یک کارفرمای کانادایی داشته یا حداقل به مدت یک سال به صورت قانونی در کانادا اقامت کرده‌اند را در الویت قرار داده و قرار است که ظرف ۶ ماه تا یک سال نتیجه بررسی و تصمیم افسر ویزا در مورد پرونده آنها را اعلام کند.

رکود اقتصادی حاکم بر جهان که اقتصاد کانادا را نیز کمابیش تحت تاثیر قرار داده است اهمیت جذب کارآفرینان و سرمایه‌گذاران را برجسته‌ترکرده و به خصوص سرمایه‌گذارانی که تجربه مدیریتی (دولتی یا خصوصی) دارند از شانس بالایی جهت مهاجرت به کانادا از طریق گروه‌های مهاجرت تجاری فدرال و ایالتی برخوردارند. دولت کانادا به خوبی اهمیت جذب سرمایه‌گذاران و کارآفرینان را درک کرده و تلاش می‌کند زمینه جذب هر چه سریعتر این افراد را فراهم کند.

 

   + مژگان رحمانی خضری ; ۱:٠٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۸/٢/۱٦
    پيام هاي ديگران ()

سالم‌ترین شهر کانادا

اکثر کسانی که به کانادا مهاجرت می‌کنند یکی از کلان‌شهرهای تورنتو، ونکوور، و یا مونترال را برای سکونت برمی‌گزینند. براساس آمار موجود بیش از 70 درصد از یک میلیون و یکصد هزار مهاجری که از سال 2001 تا سال 2006 به کانادا وارد شده‌اند در یکی از ‌شهرهای مذکور سکنی گزیده‌اند و تنها 28 درصد در شهرهای کوچکتر را برای اقامت انتخاب کرده‌اند. آیا شیوه زندگی در کلان‌شهرها و نیز وضعیت سلامت ساکنان آن می‌تواند تاثیری، هر چند غیر مستقیم، بر زندگی این افراد داشته باشد؟ آیا می‌توان از مزایای زندگی در کلان‌شهرها بهره برد و در عین حال از مضرات آن در امان بود؟

اخیرا "Best Health Magazine" بیست شهر کانادا را به لحاظ وضعیت سلامتی آنها و با مد نظر قرار دادن فاکتورهای مختلف رتبه بندی کرده است. در این رتبه‌بندی شهرهای غربی کانادا در مجموع و در تمامی فاکتورها، بجز فاکتور استرس، از وضعیت بهتری نسبت به شهرهای شرقی این کشور برخوردارند. شهر ونکوور که با توجه به رتبه‌بندی‌های قبلی یکی از سالم‌ترین شهرهای کانادا به شمار می‌رفته است در این رتبه‌بندی نیز ضمن ارتقا وضعیت خود همچنان جایگاه اول را در اختیار دارد. تورنتو، به لحاظ پایین‌ترین نرخ چاقی و اضافه وزن، درست بعد از ونکوور رتبه دوم را به خود اختصاص داده است ولی از نظر زمانی که ساکنان به اوقات فراغت و تفریحات اختصاص می‌دهند وضع مناسبی ندارد و با اختصاص رتبه نوزدهم تنها از شهر مونکتون (Moncton) در ایالت نیوبرونزویک بالاتر است. تورنتو از این لحاظ حتی از شهر کوچک سامرساید (Summerside) در ایالت پرنس ادوارد آیلند نیز جایگاه پایین‌تری دارد. از نظر فاکتورهایی چون مصرف میوه و سبزیجات، پایین‌ترین نرخ استرس، و فشار خون نرمال تورنتو جایگاه میانه‌ای را در فهرست رتبه‌بندی به خود اختصاص داده‌است.

صرفنظر از تاثیری که ممکن است زندگی در شهرهای بزرگ بر روی ساکنان آنها داشته باشد هرکسی خودش مسئول حفظ و ارتقا سلامتی خویش است. می‌توان با کمی برنامه‌ریزی و با اتخاذ یک رژیم غذایی سالم که بر مصرف میوه و سبزیجات تازه و پرهیز از خوردن غذاهای آماده تاکید دارد و نیز با اختصاص ساعاتی از هفته به ورزش و فعالیت‌های تفریحی مضرات زندگی در کلان شهرهایی مثل تورنتو را به حداقل رسانده و از مزایای آن بیشترین بهره را برد.

 

   + مژگان رحمانی خضری ; ٧:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٢/۳
    پيام هاي ديگران ()

تغییرات جدید قانون شهروندی کانادا

شهروندان کانادایی بسیار زیادی در خارج از مرزهای این کشور زندگی می‌کنند و تعداد فراوانی از آنها علیرغم اینکه هیچ تمایلی جهت بازگشت به کانادا ندارند، از تمام مزایای تابعیت کانادا بهره‌مندند. دولت کانادا در جنگ اخیر لبنان بودجه قابل توجه‌ای را صرف تخلیه لبنانی-کانادایی‌هایی کرد که پس از مهاجرت به کانادا و اخذ تابعیت این کشور به کشور مادری خود بازگشته و در لبنان زندگی می‌کردند. این پدیده که اصطلاحا "Citizenship Shopping" نامیده می‌شود توسط بخشی از قانون جدید شهروندی کانادا که از چند روز پیش (هفدهم آوریل سال 2009) لازم‌الاجراست مدنظر قرار گرفته است.

این قانون محدودیت‌هایی را بر تابعیت نسلی از کانادایی‌هایی که در خارج از کانادا به دنیا می‌آیند اعمال می‌کند. از این پس فرزندان کانادایی‌هایی که در خارج از کانادا به دنیا می‌آیند خود به خود تابعیت کانادا را کسب نمی‌کنند مگر اینکه:

  • یکی از والدین آنها در کانادا متولد شده باشد؛ یا
  • یکی از والدین آنها به واسطه مهاجرت به کانادا و اقامت در این کشور شهروندی کانادا را اخذ کرده باشد

به عبارت دقیق‌تر اگر والدین کانادایی کودکی که در خارج از کانادا به دنیا می‌آید شهروندی کانادا را تنها به واسطه کانادایی بودن پدر و مادر خود کسب کرده باشند ( در کانادا متولد نشده باشند یا شهروندی کانادا را با مهاجرت به این کشور و سکونت در آن کسب نکرده باشند)، کودک‌شان شهروند کانادا محسوب نمی‌گردد. لازم به ذکر است که این قانون عطف به ما سبق نمی‌شود و تمام کسانی که در تاریخ 16 آوریل 2009 تابعیت کانادا را داشته‌اند این وضعیت حقوقی را همچنان حفظ خواهند کرد.

قانون جدید در پی ایجاد ارتباط ملموس تر و واقعی‌ تر نسل جدید کانادایی‌ها با کشورشان و افزودن بر ارزش امتیاز تابعیت این کشور است.

 

   + مژگان رحمانی خضری ; ٩:٢٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٢/۱
    پيام هاي ديگران ()